"እኔ ግን እላችኋለሁ፥ ወደ ሴት ያየ ሁሉ የተመኛትም ያን ጊዜ በልቡ ከእርስዋ ጋር አመንዝሮአል" (ማቴ 5:28) በማለት ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በተራራው ስብከቱ ላይ እጅግ ጠልቆ የሚገባ መለኮታዊ ትምህርት አስተላልፏል። በግሪኩ ቋንቋ ይህ የልብ ምኞት "ኤፒቲሚያ" የሚል ሥረ መሠረት ሲኖረው፣ በአማርኛው "መመኘት" ተብሎ የተተረጎመ ሲሆን፣ ትርጉሙም ዝም ብሎ ማየት ሳይሆን፣ የሰውን የፆታ ፍላጎት ለማርካት ሆን ተብሎ የሚደረግን ጥልቅ እና አጥፊ የሆነ የውስጥ ረሃብ ያመለክታል። ኢየሱስ ይህንን አዋጅ ሲያውጅ፣ የሙሴን ሕግ ከውጫዊ የድርጊት ክልከላ በማውጣት፣ ኃጢአት ወደሚጸነስበት ወደ ውስጣዊው የሰው ልጅ የልብ ሐሳብ በማሸጋገር አዲስ የቅድስና መለኪያ አሳይቶናል።
በታሪካዊ እና ባሕላዊ አውድ ስንመለከተው፣ በጥንቱ የአይሁድ ማኅበረሰብ ዘንድ በተለይም በፈሪሳውያን አስተምህሮ አታመንዝር የሚለው ሰባተኛው ትእዛዝ (ዘፀ 20:14) የሚተረጎመው በሥጋዊ ድርጊት ላይ ብቻ ተወስኖ ነበር። አንድ ሰው በአካል ከሌላ ሰው ሚስት ጋር እስካልተኛ ድረስ፣ በልቡ ውስጥ የቱንም ያህል ክፉ ሐሳብ ቢያወጣና ቢያወርድ እንደ ጻድቅ ይቆጠር ነበር። ነገር ግን ኢየሱስ ክርስቶስ ይህንን የግብዝነት ትምህርት በመሻር፣ የኃጢአት ድንበር መኝታ ቤት ሳይሆን የሰው ልጅ አእምሮና ልብ መሆኑን አወጀ። እግዚአብሔር የሰውን ልብ ስለሚመረምር፣ አካላዊ ድርጊት ባይፈጸምም እንኳ የልብ መበላሸት በእግዚአብሔር ፊት ሙሉ ኃጢአት መሆኑን አረጋገጠ።
በዚህ ታሪክ ውስጥ ያለው ሥነ-መለኮታዊ ውጥረት የሚመነጨው፣ ተፈጥሯዊ ከሆነ እይታ እና ኃጢአት ከሆነ ምኞት መካከል ካለው ስስ ልዩነት ነው። አንድን ሰው ማየት በራሱ ኃጢአት አይደለም፤ ፈተናም ኃጢአት አይደለም። ነገር ግን ማየቱ ወደ መመኘትና ሆን ብሎ በልብ ውስጥ የኃጢአት ሥዕልን ወደ መሳል ሲያልፍ፣ ያን ጊዜ በልብ ማመንዘር ይሆናል። ንጉሥ ዳዊት በሰገነት ላይ ሆኖ ቤርሳቤህን ሲታጠብ በአጋጣሚ ማየቱ ኃጢአት አልነበረም፤ ነገር ግን እይታውን አርዝሞ በልቡ መመኘቱ ወደ ታላቅ ውድቀት መራው (2 ሳሙ 11:2-3)። ይህ የሚያሳየው ኃጢአት በአካል ከመፈጸሙ በፊት፣ አስቀድሞ በሐሳብ ዓለም ውስጥ እንደሚጸነስና እንደሚወለድ ነው።
የዚህ ትምህርት ጥልቀት የሰው ልጅ ተፈጥሮ ምን ያህል የተበላሸ መሆኑን በማጋለጥ ለጸጋው አሠራር በር ይከፍታል። ሐዋርያው ያዕቆብ እያንዳንዱ በራሱ ምኞት ሲሳብና ሲታለል ይፈተናል፤ ከዚህ በኋላ ምኞት ፀንሳ ኃጢአትን ትወልዳለች በማለት የልብን ምኞት አደገኛነት በግልጽ ያስተምረናል (ያዕ 1:14-15)። ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር የሰውን ልጅ አቅም ማሳጣቱ ነበር፤ ምክንያቱም ማንም ሰው በራሱ ጥረት ልቡን ከክፉ ምኞት ሊጠብቅ አይችልም። ከውስጥ ከሰው ልብ የሚወጣ ክፉ አሳብ ነውና (ማር 7:21) እንደሚለው ቃል፣ እውነተኛ ቅድስና የሚገኘው የውጪውን ገጽታ በማሳመር ሳይሆን፣ እግዚአብሔር በአዲስ ኪዳን በሰጠን አዲስ ልብና አዲስ መንፈስ አማካኝነት ብቻ ነው።
ከዚህ ጥልቅ እውነት ለእኛ የክርስትና ሕይወት የሚሆን ታላቅ መንፈሳዊ ትምህርት እናገኛለን። ዛሬ በምንኖርበት ዓለም፣ በተለይም በማኅበራዊ ሚዲያ እና በኢንተርኔት መስፋፋት ምክንያት፣ የሰውን ልብ ወደ ክፉ ምኞት የሚስቡ ብዙ ነገሮች ሞልተዋል። የጴንጤቆስጤ አማኞች እንደመሆናችን መጠን፣ እይታችንንና የልባችንን በር በጥንቃቄ ልንጠብቅ ይገባል። ጻድቁ ኢዮብ ከዓይኔ ጋር ቃል ኪዳን ገባሁ፤ እንግዲህ ወደ ቆንጆይቱ እንዴት እመለከታለሁ? በማለት እንዳወጀ (ኢዮ 31:1)፣ እኛም ሐሳባችንን ሁሉ ለክርስቶስ በማስገዛት ከክፉ እይታ ርቀን ልንመላለስ ይገባል። መንፈስ ቅዱስ በልባችን ሲነግሥ፣ ሥጋዊ ምኞትን አሸንፈን በእውነተኛ የቅድስና ሕይወት እንድንመላለስ ኃይል ይሰጠናል።
በመጨረሻም፣ በልብ ማመንዘር የውስጣዊ ማንነታችንን ቅድስና የሚፈታተን ከባድ ኃጢአት ቢሆንም፣ በእግዚአብሔር ጸጋ ሙሉ በሙሉ ድል ሊነሳ የሚችል ነው። "እውነተኛ ቅድስና ድርጊትን ከመገደብ አልፎ፣ የልብን ዙፋን ለመንፈስ ቅዱስ በማስረከብና ክርስቶስን ብቻ በመናፈቅ የሚገኝ የጸጋ ሕይወት ነው" በሚለው መንፈሳዊ እውነት ልባችን ሊታነጽ ይገባል። ይህ እውነት፣ የሕይወት መውጫ ከእርሱ ነውና አጥብቀህ ልብህን ጠብቅ የሚለውን መለኮታዊ ትእዛዝ ዘወትር እያሰብን፣ በሐሳባችንም ሆነ በድርጊታችን እግዚአብሔርን ደስ እያሰኘን እንድንኖር በግልጽ ያስተምረናል (ምሳ 4:23)።