"አንተ ግን ምጽዋት ስታደርግ ምጽዋትህ በስውር እንዲሆን ቀኝ እጅህ የምታደርገውን ግራ እጅህ አትወቅ፤ በስውር የሚያይ አባትህም በግልጥ ይከፍልሃል" (ማቴ 6:3-4) በማለት ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በተራራው ስብከቱ ላይ እጅግ ጥልቅ የሆነ የቅድስና መመሪያ ሰጥቷል። በግሪኩ ቋንቋ "ኤሌሞሱኔ" ተብሎ የተጻፈው ቃል፣ "ምጽዋት" ወይም ለድሆች የሚሰጥ የርኅራኄ ስጦታን ያመለክታል። የግራ እና የቀኝ እጅ ምሳሌያዊ አገላለጽ ደግሞ፣ አንድ ሰው ለሚያደርገው በጎ አድራጎት ከሌሎች ሰዎች ይቅርና ከራሱ ህሊና እንኳ ምስጋናን መጠበቅ እንደሌለበት የሚያሳይ ጥልቅ የሥነ-መለኮት ቋንቋ ነው። ይህ ትምህርት፣ የእውነተኛ አምልኮና የመስጠት ሚስጥር በውጫዊ ትዕይንት ሳይሆን በውስጣዊ የልብ ቅንነት ላይ የተመሠረተ መሆኑን ያበስራል።
በታሪካዊ እና ባሕላዊ አውድ ስንመለከተው፣ በጥንቱ የአይሁድ ማኅበረሰብ ምጽዋት መስጠት ከሦስቱ ታላላቅ የጽድቅ ሥራዎች አንዱ ተደርጎ ይቆጠር ነበር። ነገር ግን በዘመኑ የነበሩት ፈሪሳውያን እና የሃይማኖት መሪዎች ይህንን መንፈሳዊ ሥርዓት ለራሳቸው ክብር ማግኛ አድርገውት ነበር። እነርሱ ምጽዋት በሚሰጡበት ጊዜ ሰዎች እንዲያዩላቸውና እንዲያመሰግኗቸው በምኩራብና በመንገድ ላይ መለከት ያስነፉ ነበር (ማቴ 6:2)። ኢየሱስ ይህንን ግብዝነት አጥብቆ በመቃወም፣ የሰውን ክብር የሚፈልጉ ሰዎች ዋጋቸውን በምድር ላይ ተቀብለው እንደጨረሱ አስታውቋል። ስለዚህም ቀኝ እጅ የምትሰጠውን ግራ እጅ አትወቅ ማለቱ፣ የመስጠት ተግባራችን ከማንኛውም ዓይነት ራስን ከማሳየትና የሰውን አድናቆት ከመፈለግ አባዜ ፍጹም የነጻ መሆን እንዳለበት ለማሳሰብ ነው።
በዚህ ታሪክ ውስጥ ያለው ሥነ-መለኮታዊ ውጥረት የሚመነጨው፣ ከዚሁ ስብከት ጥቂት ቀደም ብሎ ከተነገረው ብርሃናችሁ እንዲሁ በሰው ፊት ይብራ ከሚለው ቃል ጋር ሲነጻጸር ነው (ማቴ 5:16)። በአንድ በኩል መልካም ሥራችን ሊታይ ይገባል፣ በሌላ በኩል ደግሞ ምጽዋታችን መሰወር አለበት። ይህ የሚጋጭ ሳይሆን፣ የልባችንን ዓላማ የሚመዝን መለኮታዊ ሚዛን ነው። ብርሃን ማብራት ዓላማው እግዚአብሔርን ማክበር ሲሆን፣ በስውር መስጠት ደግሞ ራስን ከማክበር መቆጠብ ነው። ሐዋርያው ጳውሎስ በፍቅር የተነሳ እርስ በርሳችሁ ባሪያዎች ሁኑ በማለት እንዳስተማረው (ገላ 5:13)፣ መስጠታችን ለእግዚአብሔር ፍቅር እና ለተቸገረው ሰው ካለን እውነተኛ ርኅራኄ የሚመነጭ እንጂ፣ ለራሳችን ዝና የምንገነባበት የትዕቢት መድረክ መሆን የለበትም።
ይህ የስውር አምልኮ ሥርዓት የእግዚአብሔርን ሁሉን አዋቂነት እና ታማኝ መጋቢነት በጥልቀት ያሳያል። "በስውር የሚያየው አባትህ" የሚለው ቃል፣ እግዚአብሔር የሰዎችን የተሰወረ ሐሳብና ድብቅ ሥራ በሚገባ እንደሚመረምር ያረጋግጥልናል። እኛ በምስጢር ለድሆች የምናደርገውን ቸርነት ዓለም ላያውቀው ይችላል፤ ነገር ግን የልብን ኩላሊት የሚመረምረው አምላካችን ያየዋል (ኤር 17:10)። መለኮታዊው ሽልማት ወይም ክፍያ የሚመጣው ከሰዎች ጭብጨባ ሳይሆን፣ ጸጋን ከሚያበዛው ከሰማዩ አባታችን ነው። ስለዚህም በመንፈስ ቅዱስ የተሞላ አማኝ፣ የሰውን ውዳሴ ሳይሆን የእግዚአብሔርን ፈገግታ ብቻ ናፍቆ በድብቅ መልካም ለማድረግ ይተጋል።
ከዚህ ጥልቅ እውነት ለእኛ የክርስትና ሕይወት የሚሆን ታላቅ መንፈሳዊ ትምህርት እናገኛለን። ዛሬ በምንኖርበት በማኅበራዊ ሚዲያ ዘመን፣ ሰዎች ያደረጉትን በጎ አድራጎት ሁሉ በካሜራ ቀርጸው ለዓለም የማሳየት ትልቅ ፈተና ውስጥ ወድቀዋል። ነገር ግን የጴንጤቆስጤ አማኞች እንደመሆናችን መጠን፣ የምናደርገው ምጽዋት፣ ጸሎትም ሆነ ጾም በእኛና በእግዚአብሔር መካከል ያለ ቅዱስ ምስጢር ሊሆን ይገባል። እግዚአብሔር የሚደሰተው በስጦታችን መጠን ሳይሆን፣ በምንሰጥበት የልብ ቅንነትና ትሕትና ነው። ጌታን ከልብ በወደደ መንፈስ ለተቸገረ ወንድም ሆነ እኅት የምንዘረጋት እጅ፣ የሰማይን ደጃፍ የምታንኳኳ ኃይለኛ የፍቅር ጸሎት ናት። ሰጪ ሁልጊዜም ከጌታው ዘንድ በሚመጣው ዘላቂ መጽናናት ይሞላል።
በመጨረሻም፣ ቀኝ እጅ የምትሠራውን ግራ እጅ እንዳታውቅ ማድረግ፣ ራስን እስከ መካድ የሚደርስ ፍጹም የቅድስናና የትሕትና ኑሮ ነው። "እውነተኛ ምጽዋት የሰውን አድናቆት የሚሻ የግብዝነት መድረክ ሳይሆን፣ እግዚአብሔር ብቻ በሚያየው የልብ ጓዳ ውስጥ የሚሰዋ ንጹሕ የፍቅር መስዋዕት ነው" በሚለው መንፈሳዊ እውነት ልባችን ሊታነጽ ይገባል። ይህ እውነት፣ የምናደርገውን በጎ ሥራ ሁሉ ለሰው ሳይሆን ለጌታ እንደምናደርግ አስበን፣ በስውር በሚያየው አባታችን ፊት ብቻ የጽድቅን ፍሬ እያፈራን እንድንመላለስ በግልጽ ያስተምረናል (ቆላ 3:23)።