ስለ ሥጋ ማሰብ ሞት ነው ማለት ምን ማለት ነው (ሮሜ 8፡6)?

መጽሐፍ ቅዱስ በመንፈስና በሥጋ መካከል ያለውን የከረረ ልዩነት ሲገልጽ "ስለ ሥጋ ማሰብ ሞት ነው" በማለት የማያሻማ ፍርድ ያስቀምጣል (ሮሜ 8፡6)። እዚህ ላይ "ስለ ሥጋ ማሰብ" የተባለው ሐሳብ፣ የሰውን ሕይወት በሙሉ በገዛ ፍላጎቱ፣ በምድራዊ ጥቅሙ፣ በኃጢአት ምኞቱ እና ከእግዚአብሔር ርቆ በቆመ ዓለማዊ አስተሳሰብ መምራት ማለት ነው። "ሞት" የሚለው ቃል ደግሞ አካላዊ ሕልፈትን ብቻ ሳይሆን፣ ከዚያም የጠለቀውንና እጅግ አስከፊ የሆነውን ከሕይወት ምንጭ ከእግዚአብሔር የመለየት መንፈሳዊ ሞት ያመለክታል።

በታሪካዊ አውድ የዚህ ትምህርት መሠረት የሚገኘው በኦሪት ዘፍጥረት መጽሐፍ ነው። እግዚአብሔር አዳምን የከለከለውን ዛፍ በበላ ጊዜ ሞትን እንደሚሞት አስጠንቅቆት ነበር (ዘፍጥረት 2፡17)። አዳምና ሔዋን የእግዚአብሔርን መንፈሳዊ ቃል ትተው የሥጋን ፍላጎት (ዛፉ ለመብላት ያማረ እንደሆነ አይተው) በመረጡ ጊዜ፣ ወዲያውኑ በመንፈስ ሞቱ؛ ከእግዚአብሔር ሕልውናም ተባረሩ። ስለዚህ ሥጋን ማስቀደም ሁልጊዜም ውጤቱ ከእግዚአብሔር ሕይወት መለየት መሆኑን ከሰው ልጅ ታሪክ መጀመሪያ እንረዳለን።

በሥነ-መለኮታዊ እይታ ሞት ማለት የመኖር ተቃራኒ ብቻ ሳይሆን፣ ከእግዚአብሔር ሕይወት፣ ብርሃንና ጸጋ ሙሉ በሙሉ መቆረጥ ነው። ስለ ሥጋ የሚያስብ ሰው፣ በሕይወት ያለ ቢመስልም በመንፈሳዊው ዓለም ግን የሞተ ሬሳ ነው። የሥጋ ምኞት እግዚአብሔርን ማስደሰት ስለማይችል፣ ሰውን ወደ አመጽ፣ ርኩሰት እና ትዕቢት ይመራዋል። የኃጢአት ደመወዝ ሞት ነው (ሮሜ 6፡23) ተብሎ እንደተጻፈው፣ በሥጋ አሳብ የሚዘራ ሰው በመጨረሻ ከሥጋው ጥፋትንና ዘላለማዊ ኩነኔን ያጭዳል (ገላትያ 6፡8)።

ይህ እውነታ የሥጋን አታላይነት ያጋልጣል። የሥጋ ምኞት መጀመሪያ ላይ ጣፋጭ፣ ደስታ የሚሰጥ እና ነጻነት የሚያመጣ ይመስላል። ሰይጣን የሥጋን መንገድ ሲያቀርብ በሚያማምሩ ነገሮች ጠቅልሎ ነው። ነገር ግን ከዚህ ጊዜያዊ ደስታ ጀርባ ያለው እውነታ ባዶነት፣ ጸጸት፣ ጭንቀት እና በመጨረሻም ፍጹም ሞት ነው። ስለ ሥጋ ማሰብ ልክ መርዝን እንደ ማር ቆጥሮ እንደመጠጣት ነው؛ መጨረሻው ጥፋት ነው።

ቃሉ ለእኛም በሥጋ ምኞት እንዳንታለል ጠንካራ የነቂስ ማስጠንቀቂያ ይሆነናል። የዓለም ሥርዓት "አካባቢህን ምሰል፣ ስሜትህን ተከተል" እያለ ወደ ጥፋት ሲጋብዘን፣ እኛ ግን የሥጋ አሳብ መጨረሻው ሞት መሆኑን አውቀን ልንሸሸው ይገባል። ምንም ዓይነት ጊዜያዊ ጥቅም ወይም ደስታ ዘላለማዊ ሕይወታችንን አደጋ ላይ እንዲጥል መፍቀድ የለብንም። የሥጋን ሥራ በመንፈስ እየገደልን መኖር የየዕለት ጥሪያችን ነው።

በማጠቃለያም፣ ስለ ሥጋ ማሰብ ሞት መሆኑ እግዚአብሔር በቃሉ ያስቀመጠው የማይለወጥ መንፈሳዊ ሕግ ነው። "የሥጋ አሳብ ፍጻሜው ጥፋት ነው፤ ምክንያቱም ከሕይወት ራስ ከእግዚአብሔር ይለያልና" እንደሚባለው፣ ሞት የሚያስከትለውን ሥጋዊ አስተሳሰብ ጠልተን፣ ሕይወትንና ሰላምን ወደሚሰጠው ወደ መንፈስ ቅዱስ ምሪት ዘወር ልንል ይገባል።