የሰውን ልጅ ውድቀት አስመልክቶ ጌታ ሲናገር "ብርሃን ወደ ዓለም ስለ መጣ ሰዎችም ሥራቸው ክፉ ነበርና ከብርሃን ይልቅ ጨለማን ስለ ወደዱ ፍርዱ ይህ ነው" ይላል (ዮሐንስ 3:19)። እዚህ ላይ ብርሃን የተባለው ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስና የእግዚአብሔር እውነት ሲሆን፣ ጨለማ የተባለው ደግሞ ኃጢአት፣ ድንቁርና እና የሰይጣን የክፋት ሥርዓት ነው። ማፍቀር ወይም መውደድ ደግሞ የሰውን ውስጣዊ ፍላጎትና ምርጫ ያሳያል።
በታሪካዊው ማኅበረሰብ ውስጥ፣ ሌቦችና ክፉ አድራጊዎች ሥራቸውን የሚሠሩት በሌሊት ጨለማ ነው። ብርሃን ሲወጣ ማንነታቸውና ድርጊታቸው ስለሚጋለጥ ብርሃንን ይጠላሉ። ኢየሱስ ወደ ምድር ሲመጣ የሃይማኖት መሪዎችና ፖለቲከኞች የገዙት በዚህ መርህ ነበር። የክርስቶስ ንጽሕና የነርሱን ግብዝነት፣ ሙስናና ራስ ወዳድነት አጋለጠው። ስለዚህ ኃጢአታቸውን ከመተው ይልቅ፣ ብርሃኑን አጥፍተው በጨለማው መኖርን መረጡ።
ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ የሰው ልጅ ችግር የአእምሮ እውቀት ማጣት ሳይሆን የልብ መበላሸት ነው። ሰዎች ወንጌልን የማይቀበሉት ስላልገባቸው ሳይሆን፣ ኃጢአታቸውን ስለሚወዱ ነው። ብርሃን ወደ ልብ ሲገባ ንስሐን፣ መለወጥንና ራስን መካድን ይጠይቃል። ተፈጥሮው በኃጢአት የተበከለ ሰው ይህንን አይፈልግም። ፍርድ የመጣው እግዚአብሔር ጨካኝ ስለሆነ ሳይሆን፣ ሰዎች ሆን ብለው እውነትን ጠልተው የጥፋትን መንገድ ስለመረጡ ነው።
ሐዋርያው ጳውሎስ ይህንን የልብ ክፋት ሲያብራራ፣ እግዚአብሔርን ለማወቅ ባልወደዱት መጠን እግዚአብሔር ለማይረባ አእምሮ አሳልፎ ሰጣቸው በማለት የምርጫቸውን ውጤት ያስተምራል (ሮሜ 1:28)። ኢሳይያስም በትንቢቱ፣ ክፉውን መልካም መልካሙን ክፉ ለሚሉ፣ ጨለማውን ብርሃን ብርሃኑንም ጨለማ ለሚያደርጉ… ወዮላቸው በማለት የእሴቶችን መገልበጥ አጥብቆ አውግዞአል (ኢሳይያስ 5:20)።
ቃሉ ለእኛም የራሳችንን ልብ እንድንመረምር ያደርገናል። በሕይወታችን ውስጥ የእግዚአብሔር ቃል ኃጢአታችንን ሲያጋልጥ፣ ተቆጥተን ቃሉን ከምንገፋ፣ ኃጢአታችንን አምነን ንስሐ መግባት አለብን። ብርሃንን መውደድ ማለት ስህተትን አምኖ ለመታረም ፈቃደኛ መሆን ነው። ኃጢአትን ደብቆ መኖር መጨረሻው መንፈሳዊ ሞት ነው።
ኃጢአት የጨለማ ፍቅር ሲሆን፣ መዳን ደግሞ የብርሃን ልጅ መሆን ነው። "ስህተቱን የሚወድ ሰው ብርሃንን ይጠላል፣ እውነትን የሚፈልግ ግን ራሱን ለእግዚአብሔር ቃል ብርሃን ያጋልጣል" እንደሚባለው፣ እኛም የጨለማን ሥራ ጥለን ዘወትር በብርሃን ልንመላለስ ይገባል።