ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ እግዚአብሔር ፍቅር የማይበገር ኃይል ሲመሰክር "ሞት ቢሆን፥ ሕይወትም ቢሆን፥ መላእክትም ቢሆኑ፥ ግዛትም ቢሆን፥ ያለውም ቢሆን፥ የሚመጣውም ቢሆን፥ ኃይላትም ቢሆኑ ከክርስቶስ ኢየሱስ ጌታችን ካለ ከእግዚአብሔር ፍቅር ሊለዩን እንዳይችሉ ተረድቼአለሁ" ይላል (ሮሜ 8፡38)። በዚህ ስፍራ ሞትና ሕይወት የተጠቀሱት የሰውን ልጅ ሁለንተናዊ የህልውና ወሰኖች ለማሳየት ነው። ሞት የሰው ልጅ እጅግ የሚፈራው የመጨረሻው ጠላት ሲሆን፣ ሕይወት ደግሞ በውስጧ የያዘችውን ፈተናና ውስብስብነት ያመለክታል። እነዚህ ሁለቱም የእግዚአብሔርን ፍቅር ሊያሸንፉ አይችሉም።
በታሪካዊ አውድ የጥንት ክርስቲያኖች በየዕለቱ የሞት ዛቻ ይገጥማቸው ነበር። በእምነታቸው ምክንያት መሰየፍ ወይም ለአውሬ መጣል የተለመደ ስለነበር፣ ሞት እጅግ ቅርብ የሆነ ሥጋት ነበር። በሌላ በኩል ደግሞ ሕይወት ራሷ በድህነት፣ በስደትና በፈተና የተሞላች ነበረች። ነገር ግን ጳውሎስ አማኞች ሞትን እንዳይፈሩ ይመክራቸዋል። ሞት አካልን ከነፍስ ሊለይ ቢችልም፣ ነፍስን ግን ከእግዚአብሔር ፍቅር ሊነጥቅ አይችልም። ይልቁንም ለክርስቲያን ሞት ማለት ወደ ሚወደው አምላኩ እቅፍ የሚሸጋገርበት 문 ነው።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ ይህ እውነት የተመሠረተው በክርስቶስ ኢየሱስ የትንሣኤ ድል ላይ ነው። ሞት ቀድሞ የሰው ልጅ ማብቂያና የመርገም ፍጻሜ ነበረ፤ ነገር ግን ክርስቶስ ሞትን በሞቱ ስለሻረው፣ ሞት በአማኞች ላይ ያለውን ኃይል አጥቷል (አንደኛ ቆሮንቶስ 15፡55)። ስለዚህ ሞት ከእግዚአብሔር ፍቅር አይለየንም፤ በተቃራኒው ወደ ፍቅሩ ፍጹምነት ያቀርበናል እንጂ። ሕይወትም ብትሆን በውስጧ ያሉባት ማራኪ የዓለም ምኞቶች፣ ስኬቶች ወይም የኑሮ ውጣ ውረዶች፣ ዳግመኛ የተወለደን ሰው ከፈጣሪው የፍቅር ቃል ኪዳን ሊያናጥቡት አይችሉም።
ይህ እውነታ ሕይወት በራሷ ከሞት ይልቅ ከባድ ፈተና ልትሆን እንደምትችልም ያሳያል። አንዳንድ ጊዜ የሕይወት ውበት፣ ብልጽግና እና ዓለማዊ ደስታ ሰውን ከእግዚአብሔር ፍቅር ሊያዘናጉት ይሞክራሉ። ወይም ደግሞ የሕይወት መራርነትና ሥቃይ ተስፋ ያስቆርጣሉ። ነገር ግን የእግዚአብሔር ፍቅር ኃያል ስለሆነ፣ በሕይወት ዘመናችን ሁሉ ጠብቆ የሚያጸናን እርሱው ራሱ ነው። ጸጋው ሞትን የምንጋፈጥበትን ድፍረት ብቻ ሳይሆን፣ ሕይወትንም በቅድስና የምንኖርበትን አቅም ይሰጠናል።
ቃሉ ለእኛም ከህልውና ፍርሃት ሁሉ ነጻ ያወጣናል። ሞትን መፍራት የሰውን ልጅ ዕድሜ ሙሉ በባርነት የሚያኖር ክፉ ቀንበር ነው (ዕብራውያን 2፡15)። ነገር ግን ሞት ወደ ክብር መሸጋገሪያ መሆኑን፣ ሕይወትም የእርሱን ክብር የምናንጸባርቅበት ዕድል መሆኗን ስናውቅ፣ በሁለቱም ደስተኞች እንሆናለን። ኖረንም ሆነ ሞትን የጌታ ስለሆንን፣ በእግዚአብሔር የፍቅር ክበብ ውስጥ ዘወትር ዋስትና አግኝተናል።
በማጠቃለያም፣ ሞትም ሆነ ሕይወት ከእግዚአብሔር ፍቅር አይለየንም ማለት፣ ዘላለማዊ አድራሻችን የተጠበቀ ነው ማለት ነው። "ሞት የሕይወት መጨረሻ ሳይሆን፣ ወደ ዘላለም ፍቅር መሸጋገሪያ ድልድይ ነው" እንደሚባለው፣ በሕይወት ስንኖርም ሆነ ከዚህ ዓለም ስንለይ የማይተወንና የማይጥለን የታመነ አምላክ እንዳለን አምነን ያለ ፍርሃት ልንመላለስ ይገባናል።