ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ መንፈሳዊ ስጦታዎችና ስለ እውነተኛ የእግዚአብሔር መንፈስ አሠራር ሲያስተምር፣ "ማንም በመንፈስ ቅዱስ ካልሆነ በቀር፦ ኢየሱስ ጌታ ነው ሊል እንዳይችል አስታውቃችኋለሁ" በማለት የማይለወጥ መለኮታዊ መለኪያ ያስቀምጣል (1 ቆሮ 12:3)። በዚህ ክፍል "ጌታ" (በግሪኩ ኪርዮስ) የሚለው ማዕረግ፣ ፍጹም አምላክነትን፣ የበላይ ፈጣሪነትንና ሉዓላዊ ገዥነትን የሚያመለክት ነው። ይህ ቃል የሚያረጋግጠው፣ አንድ ሰው በሙሉ ልቡ፣ በእምነትና በሕይወቱ ኢየሱስን እንደ አምላኩና አዳኙ አድርጎ መቀበልና መመስከር የሚችለው፣ የሰው አእምሮ ስላመነጨው ሳይሆን፣ መንፈስ ቅዱስ በልቡ ውስጥ አዲስ ልደት ስለሠራለት ብቻ መሆኑን ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ፣ በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን በነበረው የሮም ግዛት፣ ዜጎች "ቄሣር ጌታ ነው" ብለው መመስከር የፖለቲካና የሃይማኖት ግዴታቸው ነበር። ክርስቲያኖች ግን ቄሣርን አክብረው ለክርስቶስ ብቻ "ኢየሱስ ጌታ ነው" ይሉ ነበር። ይህች አጭር የምስክርነት ቃል የሞት ፍርድን ልታስከትል የምትችል እጅግ አደገኛና ዋጋ የምታስከፍል አዋጅ ነበረች። ስለዚህ ማንም ሰው ዝም ብሎ በስሜት ወይም በግብዝነት ይህን ቃል ሊናገር አይችልም ነበር። በዚያ አስፈሪ ዘመን፣ አንድ ሰው ሕይወቱን አደጋ ላይ ጥሎ ክርስቶስን ጌታ አድርጎ ካወጀ፣ ያ ድፍረት የተገኘው ከራሱ ሳይሆን በውስጡ ካለው ከመንፈስ ቅዱስ ኃይል መሆኑ የተረጋገጠ ነው።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ የሰውን ልጅ ድነትና መንፈሳዊ ማስተዋል የሚያመጣው መንፈስ ቅዱስ ነው። ማንም ሰው በሥጋዊ ጥበቡ ወይም በፍልስፍናው የክርስቶስን አምላክነት ሊረዳ አይችልም (ማቴ 16:17)። የሰው ልጅ በተፈጥሮው ኃጢአተኛና በመንፈሳዊ ነገር የሞተ ስለሆነ፣ የኢየሱስን የጌትነት ሥልጣን ይቃወማል። መንፈስ ቅዱስ ግን የሰውን ልብ ይከፍታል፣ ኃጢአትን ይወቅሳል፣ የክርስቶስንም ክብር ያበራል። ስለዚህ እውነተኛ አዳኝ የሆነ እምነትና "ኢየሱስ የሕይወቴ ጌታ ነው" የሚል የልብ ጩኸት፣ 100% የመንፈስ ቅዱስ መለኮታዊ አሠራር ውጤት ነው።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ትልቁ ውጥረት፣ በአፍ በሚደረግ ባዶ ንግግርና በልብ እምነት መካከል ያለው ልዩነት ነው። ሰዎች በአንደበታቸው የቃላት ጨዋታ "ኢየሱስ ጌታ ነው" ሊሉ ይችላሉ؛ አጋንንት እንኳ ይህን እውነት ያውቃሉ (ያዕ 2:19)። ነገር ግን ጳውሎስ እየተናገረ ያለው የሰውን ሕይወት ስለሚቀይረው፣ ራስን ለክርስቶስ ሥልጣን አሳልፎ ስለሚሰጠውና በመንፈስ ፍሬ ስለሚታጀበው እውነተኛ የአምልኮ አዋጅ ነው። መንፈስ ቅዱስ የሌለበት ሰው ክርስቶስን ጌታው አድርጎ ሕይወቱን ሊያስገዛለት ፈጽሞ አይችልም።
ቃሉ ለእኛም ስለ እምነታችን አመጣጥ ታላቅ የትሕትናና የምስጋና ስሜት ያሳድርብናል። እኛ ዛሬ ኢየሱስን አዳኛችንና አምላካችን አድርገን የምናመልከው፣ ከሌሎች ሰዎች የተሻለ አእምሮ ስላለን ሳይሆን፣ መንፈስ ቅዱስ በጸጋው ልባችንን ስለነካውና አይናችንን ስላበራው ነው። በተጨማሪም، በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ያለውን እውነተኛ የመንፈስ አሠራር የምንለካው፣ ድንቅና ተአምር በማድረግ ሳይሆን፣ መንፈሱ የኢየሱስን ጌትነትና ክብር ከፍ የሚያደርግ መሆኑን በመመርመር ነው። የመንፈስ ቅዱስ ዋነኛ ሥራ ክርስቶስን ማክበር ነው።
በማጠቃለያ፣ እውነተኛ የክርስቶስ ጌትነት አዋጅ የመንፈስ ቅዱስ ማኅተም ነው። "ክርስቶስን ጌታ ብሎ በልብ ማመንና በአንደበት መመስከር፣ የሰው ልጅ ፈጠራ ሳይሆን ከሰማይ የወረደ መለኮታዊ ጸጋ ነው" እንደሚባለው፣ እምነታችን የመንፈስ ፍሬ ነው። እያንዳንዱ ክርስቲያን ይህንን እውነት ተረድቶ፣ ለተሰጠው የመንፈስ ቅዱስ ብርሃን ዘወትር አምላኩን ሊያመሰግንና የክርስቶስን ጌትነት በኑሮው ሁሉ ሊገልጥ ይገባል።