ጳውሎስ ስለ ትንሣኤ አካል ሲያብራራ “ፍጥረታዊ አካል ይዘራል፥ መንፈሳዊ አካል ይነሣል፤ ፍጥረታዊ አካል ካለ መንፈሳዊ አካል ደግሞ አለ” በማለት ታላቁን ምስጢር ይገልጣል (1 ቆሮንቶስ 15፡44)። “መንፈሳዊ አካል” የሚለው አገላለጽ የማይጨበጥ፣ ሥጋና አጥንት የሌለው ወይም እንደ አየር የተበተነ መንፈስ ማለት ሳይሆን፣ ሙሉ በሙሉ በመንፈስ ቅዱስ ኃይል የሚመራ፣ የማይበሰብስ፣ የማይሞት እና ለዘላለም ሕይወት የተዘጋጀ ፍጹም አካል ማለት ነው።
በግሪኮች ፍልስፍና (በተለይም በፕላቶኒዝም) ሥጋዊ አካል የነፍስ እስር ቤት ተደርጎ ይቆጠር ስለነበር፣ ከሞት በኋላ የሚመኙት ከሰውነት ነጻ የወጣ ንጹሕ መንፈስ መሆንን ብቻ ነበር። ጳውሎስ ይህንን የተሳሳተ ፍልስፍና በመቃወም፣ የእግዚአብሔር የማዳን ሥራ ነፍስን ብቻ ሳይሆን ሥጋንም የሚያካትት መሆኑን፣ ነገር ግን በትንሣኤ ጊዜ ሥጋችን አሁን ካለው የውድቀት እና የሞት ባሕርይ ተላቆ ፍጹም የሆነ መንፈሳዊ አካልን እንደሚለብስ አስተማራቸው።
ከሥነ መለኮት አንጻር የመንፈሳዊ አካል ፍጹም ምሳሌው ከሞት የተነሣው የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ አካል ነው። ክርስቶስ ከተነሣ በኋላ ደቀመዛሙርቱ ዳስሰውታል፣ አብሮአቸው በልቷል፤ ነገር ግን በተዘጋ በር መግባት የሚችል እና ለሞት የማይገዛ የከበረ አካል ነበረው። እኛም በትንሣኤ ቀን ክርስቶስ የክብሩን አካል እንዲመስል ይህንን የዋረደውን ሥጋችንን እንደሚለውጠው ቃሉ ያረጋግጥልናል (ፊልጵስዩስ 3፡21)።
በዚህ እውነት ውስጥ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት አሁን በምንለብሰው ለበሽታ፣ ለእርጅና እና ለሞት በተጋለጠው ፍጥረታዊ አካላችንና ወደፊት በምንለብሰው በማይጠፋው አካል መካከል ያለው ልዩነት ነው። ፍጥረታዊው አካላችን ከምድር አፈር ስለሆነ ወደ አፈር ይመለሳል፤ ነገር ግን ይህ የሚበሰብሰው የማይበሰብሰው ሲለብስ ሞት በድል አድራጊነት ይዋጣል (1 ቆሮንቶስ 15፡50-53)። ይህ የእምነታችን ትልቁ ተስፋ ነው።
ቃሉ ለእኛም በተለይም በበሽታ፣ በእርጅና ወይም በአካል ጉዳት ውስጥ ለሚያልፉ ታላቅ መጽናኛ ይሰጣል። አሁን ያለንበት አካል ጊዜያዊ ድንኳን መሆኑን አውቀን፣ ምንም ዓይነት ሥቃይ፣ እንባ እና ሞት ወደማይገኝበት ወደዚያ የከበረ መንፈሳዊ አካል እንደምንሸጋገር በተስፋ ልንጠባበቅ ይገባል።
ትንሣኤ የፍጥረት ሁሉ የተስፋ ንጋት ነው። “አፈር የሆነው ሥጋችን በመቃብር ቢዘራም፣ በመንፈስ ቅዱስ ኃይል እንደሚያብብ እና የክርስቶስን የክብር አካል ለብሶ ለዘላለም እንደሚነሣ ማወቃችን ትልቁ የሕይወት ድላችን ነው” እንደሚባለው በትንሣኤ ተስፋ ጸንተን ልንቆም ይገባል።