ሁልጊዜ እየተማሩ እውነትን ወደ ማወቅ ሊደርሱ ከቶ አይችሉም ሲባል ምን ማለት ነው (2 ጢሞቴዎስ 3፡7)?

ሐዋርያው ጳውሎስ በሐሰት አስተማሪዎች የተታለሉትን ሰዎች መንፈሳዊ ሁኔታ ሲገልጽ "ሁልጊዜም እየተማሩ እውነትን ወደ ማወቅ ሊደርሱ ከቶ የማይችሉትን…" በማለት እጅግ አሳዛኝ የሆነ የሕይወት ጉዞን ያሳያል (2 ጢሞቴዎስ 3:7)። "ሁልጊዜ እየተማሩ" ማለት አዳዲስ መንፈሳዊ መረጃዎችን፣ ፍልስፍናዎችንና ትምህርቶችን ለመሰብሰብ የማያቋርጥ ጥረት ማድረግን ሲያመለክት፥ እውነትን ማወቅ አለመቻል ግን ይህ ሁሉ እውቀት ወደ እውነተኛው የክርስቶስ ማንነትና ወደ ሕይወት ለውጥ አላመጣቸውም ማለት ነው።

በታሪካዊና ባህላዊ አውድ የጥንት ግሪካውያን አዳዲስ ነገሮችን ለመስማትና ለመማር ከፍተኛ ጉጉት ነበራቸው፤ መጽሐፍ ቅዱስም የአቴና ሰዎችና በዚያ የነበሩ እንግዶች አዲስ ነገርን ከመናገርና ከመስማት በቀር በሌላ ጊዜያቸውን አያሳልፉም ነበር ብሎ ይገልጻቸዋል (የሐዋርያት ሥራ 17:21)። ይህ ማለቂያ የሌለው የአእምሮ ማወቅ ጉጉት እንጂ ለእውነት ራስን የማስገዛት ፍላጎት አልነበረም። እነዚህ ሰዎች ሃይማኖትን እንደ አንድ የውይይት ርዕስ እንጂ የሕይወት መለወጫ መንገድ አድርገው አላዩትም።

ከሕጋዊና ከመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት አንጻር መጽሐፍ ቅዱስ እውቀትን አይቃወምም፤ ነገር ግን ትክክለኛው እውቀት ወደ እግዚአብሔር እውነት የሚመራ መሆን አለበት። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ "እውነትንም ታውቃላችሁ እውነትም አርነት ያወጣችኋል" በማለት እውነተኛ ትምህርት ነጻነትን እንደሚያመጣ አስተምሯል (ዮሐንስ 8:32)። መረጃን መሰብሰብ ብቻውን ማዳን አይችልም፤ እውነት ወደ ልብ ዘልቆ ገብቶ ሰውን ከኃጢአት ባርነት ነጻ ካላወጣው ያ ትምህርት ከንቱ ድካም ነው።

በሥነ መለኮታዊ አውድ ይህ ቃል በአእምሮ እውቀትና በመንፈሳዊ መገለጥ መካከል ያለውን ውጥረት ያሳያል። አንድ ሰው መላውን መጽሐፍ ቅዱስ በቃሉ ሊያጠናና ብዙ የሥነ መለኮት መጻሕፍትን ሊያነብ ይችላል፤ ሆኖም እውነት የሆነውን ክርስቶስን በልቡ ካልተቀበለና ራሱን ለቃሉ ካላስገዛ ማወቁ አይጠቅመውም። እውነትን ማወቅ ማለት መረጃን መያዝ ሳይሆን ከእውነት ባለቤት ከእግዚአብሔር ጋር ሕያው ግንኙነት መመሥረት ነው።

የሰው ልጅ በተፈጥሮው እውነትን ከመታዘዝ ይልቅ ስለ እውነት መከራከርን ይመርጣል። ብዙዎች ሃይማኖታዊ ስብሰባዎችንና ትምህርቶችን የሚያዘወትሩት ሕይወታቸውን ለማስተካከል ሳይሆን የማወቅ ፍላጎታቸውን ለማርካት ብቻ ነው። ይህ ጉዞ መድረሻ እንደሌለው መንገደኛ መሆን ነው። እውነትን ማወቅ ፈቃድን ለእግዚአብሔር ማስገዛትን ስለሚጠይቅ፥ ትዕቢተኛ ልብ ፈጽሞ ወደ እውነት ሊደርስ አይችልም።

ቃሉ ለእኛም ትልቅ የሕይወት መፈተሻ ይሆናል። ዛሬ በመረጃ በበለጸገ ዘመን ውስጥ ብዙ ስብከቶችን እንሰማለን፣ ብዙ መጻሕፍትን እናነባለን፤ ነገር ግን ሕይወታችን እየተለወጠ ነው ወይ ብለን ራሳችንን መጠየቅ አለብን። "ወደ ለውጥ የማያመጣ ዕውቀት የከንቱነት ድካም ነው" እንደሚባለው ሁሉ፥ እኛም የምንማረውን ቃል በተግባር በመኖር ወደ እውነተኛው የክርስቶስ እውቀት ልንደርስ ይገባል።